الهی!

   رمضان گذشت و ما نگذشتیم....

                     فطر آمد و ما نیامدیم...

 آنچه فرمودی تقصیر کردیم          و

                     به آنچه باز داشتی رو کردیم.

به خاطر بسپاریم:

عشق گوهـریست گرانبها،اگـر با عفّت همراه باشد.

سبـــز باشید.

سر به تمام سکوتی میسپارم که خداوند یکتای من در این بینهایت دو هدیه ام داد . خدایا تو را آنقدر سپاس که تو را خسته شوی

حکایت یک داستان تو دار و پر از اندرز است که من هیچ وقت ته آن را نفهمیدم.خدایا حکایت زندگی مرا بازگو مکن که این را هم هیچ کس نخواهد فهمید.

سلام به تمام قهقه های بی دلیل پیرمرد دندان شکسته و نشسته در حاشیه ها که حال او را به پریشانی نزدیک میکند.سلام به آن نا جوانمردی که بی نگاه خود را به عبورمی سپارد. سلام  به آن رند زن چادر به سر که او هم خنده را لگد مال می کند. سلام به صورت بی خنده آن پیر مرد در نیمه شب و کسانی که عبور نکردند .سلام به خواب آن پیر در بارش برف. سلام به رنگی که از چهره پیر میپرید. سلام  به روحی که هم می خندید و هم می رفت تا به بینهایت در دور. سلام به آن جسد زیر برف و خوابیده در حاشیه ها .

سلام

برگی خشک ، ناتوان ، بی رنگ و بو ، دور افتاده از شاخه ، برگی افتاده  در اغماء در حالت مرگ به حکم حاکم فصل خزان ، با گامهایش بر روی زمین و صدای خسته از زیر پای عابرانی رنگ رفته روی بسته ، خش خش و خس خس کنان تبریک میگفت اغاز خزان را و نوید میداد بهاری را که می آید و می خواند تمام برگهای بی رنگ و بی بو را به شادابی و می گفت در تراوت در بهاری که می خواند تمام خوانندگان را ُهر غناری ، بلبلی هدهدی یا که هر جنبنده ای با صدای زیبای خویش مست خواهد کرد آن زمان را .

و اکنون آن بهار است در زمین بی برگ و خشک ، افتاده در بینهایت دور .

در زمینی بی درخت آز مرگ آب وآبی ها و کشاورز چشم بسته ، دل آشفته و خسته از نبود آن بهاری که تنها برگ نوید میداد با خس خس و خش خش های پی در پی .

و قطره ای باران با طراوت میکشید خود را در بالین آن دریای بی پایان . یا خدا شاید که حکمت ، باید که دانائی ، ولی ... اما چرا آنجا که باید باشد این آب شتابان بر زمین ، آنجا نباشد که پیر مردی دل به روی تو گسسته ، ذهن آشفته و خسته با نگاهی زیرک و تیز به اعماق آسمانیکه حتی نیست تکه ابری ، که نباشد نوید بارانی بر این زیبا دشت ، بر دل غمگین آن پیرمرد .

یا الهی ببار باران ، بکار در دل خشکسار پیرمرد با دلی خسته گلی از نوع نیلوفر بی بهاری که نوید میداد آن تنها برگ پر امید . که دانم حکمتت را اما چه خواهی از دل کوچک و کم وسعتم که هرگز من ندارم گنجایش افکار و دانائیهای هزاران اقیانوس وارت را . چه میشد دعایم گوش بودی تو .

و اما آمد آن باران در آن دشت گنه کاران و میدیدم ناله های عقربها ، مارها ، خارها و کاکتوسهای فراوان را ِ ولی باری دل بشکسته ی آن پیر فرتوت چه خش میشد با قطره ای باران .

خدایا شکر!    خدایا شکر!

   دستم گیر که دست آویز ندارم...

                               و

                 عذرم پذیر که پای گریز ندارم.

نمی دانم نقش  این همه اندوه نهفته در خویشتن را روی کدام سینه حک کنم

تا طرح ناخوشایندشان مثل خوره روحم را در انزوا نطلبد و سیاهی سایه ام را خوشبین شوم !

آن وقت مثل همه ی آدم هایی می شدم که هیچ وجه تشابهی در بین افکار من و ایشان پیدا نشده است

و می خندیدم به همه ی چیزهایی که آن ها را می خنداند و با یک شاخه گل و یک نیم نگاه روحم می رفت به ملکوت اعلی !

اما اینجا هیچ ناطقی روشنی مسیر را نطق نمی کند و هیچ همدلی هم  به درد دل من نمی خورد !

ژرفای احادیث مردم را اسکناس هایی رنگارنگ احاطه کرده اند و گیسوهایی که طره ها را در آغوش می گیرند ! !

پس به ناچار با سینه ی تکه کاغذهایی مواجه می شوم که زلالی شان را به قلم من می سپارند و من هم می نویسم برای دل تو ! 

 خیال من در هم می ریزد  بی آن که دلیلی برای دگرگونی های  خویشتن بیابم

واشک می ریزم مثل کودکی که مادرش او را از شیر می گیرد  و انگــار خیالی خوش را گم و گور کرده است !

این گونه تو من را بچه ی ریش دار می خوانی ! 

 و نمی دانی که خلاء امیال من رانمی تواند  هوای خنده های صدا دار هم آغوش تو پر کند و احساس من می خندد به ریش آن ها "فقط" 

آخر ...

هیچ چیزی برای کودک،  شیر مادرش  نمی شود !

در زندگی  درپی شناخت احساسی بودم  که بعضی ها از آن دم می زدند

می خواستم بدانم کدامین محرک آدم ها را به دنبال هم می کشد و آخر هم برای هم می کشد؟ !

کدامین احساس خرد را از سر آدمی به در می کند و طرح خوشایند دیگری را جای آن می نشاند !

این که چگونه یک جاذبه  اشک ها را  از سد بغض فراری می دهد  آن ها را نماد همدردی با  دلی آشنا می کند !

از سر کدام نیرو آدم ها خستگی هاشان را به درونشان محول می کنند و طراوت را اظهار می کنند !

 یا این که کدام پوشش غرور را محذوف می شمارد و دو نفر را وادار می کند تا به آن یکی بگویند :

آی فلانی ..." دوستت دارم" !

"شناخت همه ی این ها  نقطه ی قوتی بود برای ارضا نمودن کنجکاوی های ذهن من" !

حادثه گویاترین پاسخ برای پرسش هایی بود که ذهنم از تجزیه تحلیل آن قاصر بود  !

وقتی عزیز ترین شخصیت حقیقی پیرامونم را به خروارها خاک سپردم،  فهمیدم خاطره ها ی زیبا هم می توانند عامل تجزیه احساس آدمی شوند !

وقتی زلالی قطره اشک های صمیمی ترین دوستانم  منظر چشمان من شد فهمیدم  آب هم گاهی آتش می زند!

یا وقتی که تنهایی به مالک خویشتن خندید دریافتم که او هم غریت آدم ها را درک نمی کند!

آری ، عوامل ابهام در روان من را  وزیر حادثه استیضاح می نمود!

نمی دانم این احساسی که گاه و بی گاه سرتاپای وجودم را می چسبد اسمش چیست !

یا مثلا نام محرکی  که سبب می شود یک نفر را بیشتر که ....نه   ....   "اندازه ی خودم "..... دوست داشته باشم برایم مجهول است !

برای من غیر قابل درک است که 

چرا پیرمرد همسایه هیچ وقت ازدواج نکرده است و فقط زل می زند به پیرامونی که برایش بی ارزش جلوه می کند !

من نمی دانم اسم این احساسی که گاه و بی گاه وجودم را محکم در آغوش می گیرد چیست !؟؟

نکند باردیگر حادثه نقصان خیالم را تکامل بخشیده است و آرمانی جنجالی را بدان عرضه نموده است !

مثل حقیقتی که آدم ها آن را دوست دارند و در جست و جوی آن گام برمی دارند ، اما عاقبت مزه ی ناخوشایندش دهانشان را تلخ می کند !!

شاید این احساس همان احساسی است که موی پدرم را زود سفید کرد و مادرم را معشوقش ساخت !!!

شاید این اجبـار نشأت گــرفته از اختیـارم وادارم کــرده است تا از عمق وجود فــریاد برآورم که:

"آ آ آی....فلانی ی ی ....دوستت دارم"

و ، صف آرایی شان را به سرعت  مرور می کنی تا سرانجام این اتحاد را برای خود تفسیر نمایی !

اما  گزینش گر کدام عاقبت شوم  وقتی  از آخر قصه مان فرار می کنم

وقتی با هر خداحافط  یک قدم به انتها نزدیک می شوم  و به تنهایی ام سلام می کنم !!

شاید برای این است که ،  آدم ها برای سختی آفریده شده اند !

خسته که نیستی !

پس لبخند بزن !
این تمام زندگی است "فقط برای من "

پس لبخند بزن تا   ...   

                            زندگی کنیم !

                                                              ( یـــا علـی )

اوقــات وایّـام به کــام

سبــــز باشید.

الـهی!

 خود را از همه به تو وابستم...

                   اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خود پرستم...

                                   نومید مساز...بگیر دستم

سبـــــز باشید.

زندگی آدم ها در امتدادی قدم بر می دارد که فراز و نشیب های آن انسان را به انجماد فرا می خواند

هر دستاویزی ، قرار را به وجودشان عرضه می کند تا به بهانه استراحتی گذرا از ادامه صرف نظر کنند

تا به واسطه ی  یک جرعه آب ، انبوهی از موفقیت از خاطرشان فرار کند و آنها را به بضاعت ناچیزشان قانع کند .

اما وقتی گنجایش عمر با فرسایش کالبدشان به سرحد خویشتن رسید "تازه" در می یابند که نتوانستند رویای شیرین کودکی شان را  با آجرهای سعی و تلاش به عمارتی مبدل سازند که بی گمان روحشان در آن اسکان می یافت!

آن گاه خدا "این نور وصف ناپذیر" را در عدالت خانه ی خیالشان متهم می سازند و به جرم ناخدایی در متروکه ی خیالشان به امان خودش می سپارند !

این گونه سایه ی یاس و نا امیدی بر فراز روانشان رخ بر می تاباند و تاریکی را سهم شان می نماید

و خیال افسرده شان ، حرکتی دوباره را به استهزا می گیرد و ........

این جا یعنی خدا حافظ زندگی ________

پرستو ها کوچ می کنند !

از فرط سوز زمستان و عطش تابستان

آن ها بر فراز  زمینی غوطه می خورند که آغوش وسوسه انگیزش هر لحظه آن ها را به فرود وا می دارد

لب های در هم آمیخته ی لاله های صحرایی ، وسعت سینه ی چمنزار و حتی تبسم گلبرگ ها ی نیلوفری که ریشه اش مدام با لجنزار عشقبازی می کند ، همه و همه دل پرستو را به زمینی شدن و قانونی شدن دعوت می کند !

پرستو می داند که وحشت زمستان رخسار غفلت آلود زمین را به سخره می گیرد و او را کفن پوش بهاری می کند که دیگرعمری از او باقی نمانده است !

پس فقط به مقصدی فکر می کند که جاودانگی، رهین وصالش با اوست

پس پرواز می کند تا ابدیت را از دست ندهد و هم کیشانش نخندد به ریش افکار او !

تا عقوبت زمستان و گرسنگی و پژمردگی ، دست و بالش را به هم نبندد .

پرستو توقف نمی کند "هرگز"

مرگ پایان اوست "فقط"

رودها در آغوش رودخانه می غلتند !

از هراس ماندگاری و "رخوت"

از ترس گندیدن در مردابی که بوی تعفن می دهد و لاشه ی قورباغه !

آن ها دل ناهمواری ها را می شویند و زلالی را به آن ها القا می کنند .

قدم بر می دارند و هم پیمانه ی دریایی شوند که عظمت خویشتن را از برکت عشق رود در سینه گنجانده است.

گاهی هم من و تو منع وصال می کنیم و گره کور را به زندگی رود عرضه می کنیم !!

ولی ،

او توقف نمی کند هرگز

بند من و تو پایان اوست فقط !

وتو ای وسیع ترین سایه بر موجودات هستی !

ای کسی که شیطان را شیطان ساختی و غرور را شیطان !

در کدام گوشه از خیالت ، رود را اسوه نمودی و پرستو را اسطوره ؟

یا اصلا به این ها فکر نکردی و تازه فکر می کنی که باید گاهی هم فکر کنی؟ !!!

ای بنی آدمی که هر ایستگاه را برای توقف گزینش می کنی و بساطت را هم در آنجا پهن !

چه زود دلت را به زمینی شدن کثیف می کنی !

اصلا تا به حال به آسمان هم فکر کرده ای !؟

یا فقط دلت  ضعف  می رود برای یک چهره ی با نمک و لب های قلوه ای  و چشمانی مست و خمار ؟

تا  پیش همه فریاد بزنی  و دلت را خوش هم خوش کنی که : 

" آی مردم  !!! ... عجب صفایی دارد مجنون شدن ! "

غافل از این که خودت را  بازیچه ی کودک روزگار نمودی  و بذر هوا و هوس را در سینه ات پاشانیدی !

آی!ای آنکه دلت را بـه نیلو فــرهایی خوش کــرده ای که در مرداب ریشـه دوانده اند...

ای ناآشنایی که مجری حیله های شیطانی شده ای !

ای مسافری که در هر ایستگاهی اتراق نمودی و فکر کردی که ، پایان، انتهای توست !!

تا کی استشمام بوی مرداب برای تو لذت بخش است !؟

تا کی پشت هر بندی توقف می کنی و هیچ جنبشی را از خویشتن بروز نمی دهی ؟

چند قدم جلو تر ، دریایی از عظمت انتظارت را می کشد !

دریایی که  بوی نفت ، ماهی هایش را  خفه نمی کند  و نهنگ ها آن هم  هوس خودکشی به سرشان نمی زند !

دریایی که قایق های آن گل های نیلوفرکه... نه ... "مریم " را به سویت روانه می کنند و محبت را آشکارا می نمایانند ؛ 

کمی جلوتر ، چندین فرشته ، مطیع سرزمینی می شوند که امارتش را تو عهده دار می شوی ؛

آن وقت ، خیال تو متاثر از کرشمه های این زمینی ها نمی شود و طعم آسمانی شدن را می چشی ؛

آن گاه ناخدای کشتی زندگانی را فریاد می زنی و بوسه های عاشقانه ات ، فقط صورت او را نوازش می کند !

عجب صفایی دارد ! صورت خدا را بوسیدن !  

کمی آن طرف تر ، دریایی است ؛

جنبش لازم است !

....                                                        

من و " تو"

نه دلمان را به این دنیا خوش می کنیم ،

نه به محتویات آن دل می بندیم !

من وتو _ای غریب ترین صدا در قاموس اصوات _ فقط حرکت می کنیم  ،

یادمان باشد همیشه :

        "توقف فقط در ایستگاه"

                                                                          ( یــــا علـی )