ما ایرانیان، اگر نه تنها ترین، که یکی از بهترین مونتاژگران زمانه ایم. فرقی نمی کند در چه زمینه ای باشد، صنعتی و یا فرهنگی، ورزشی و یا هنری، هر آنچه هست می بایست مطابق باورهای دودمانی و رفتار اجتماعی مان تغییر یابد و از چهارچوب عرفمان نیز بیرون نزند.

پادشاهان هخامنشی در زمان جنگ زنان و کنیزان خود را نیز به همراه لشگریان و سپاهیان می بردند و آنان را در جحازی بر اسب و فیل سوار می کردند و کسی به اندرونی آنان نظری نداشت زیرا که به زنان و حتی کنیزان خود نیز متعصب بودند. (به نقل از هرودوت)

داریوش بزرگ پس از آنکه به پادشاهی منصوب شد، با پنج سردار دیگر که همراه و هم پیمان بودند قراری گذاشت. قرار بر این شد که من بعد آن پنج عزیز همراه هر کجا که خواستند بدون ا ِذن شاهی وارد شوند مگر به حرمسرای وی.

یکی از شاهزادگان اشکانی (نپرسید کدامشان که الآن حضور ذهن ندارم، مطمئنم که فرهاد بود، اما فرهاد چندم، فراموش کرده ام) که در زمان وفات پادشاه در روم حضور داشت، برای وراثت تخت شاهی از آنجا به پارت فراخوانده شد. شاهزاده به رسم عادت و تربیت رومی، صورت می تراشید و زلف می برید و همچون رومیان شاخهء زیتون به سر می گذاشت. چندی نگذشت که توسط مهستان، مجلس وقت به وی تذکر داده شد چنین نکند، زیرا در شان پادشاه اشکانی نیست که صورت بتراشد و موی سر کوتاه نماید.
به هر روی تذکر مفید واقع نشد و به دفعات رسید و سرانجام در پی بی اعتنایی وی به نهی از منکر اعضای مجلس مهستان پس از مدت کوتاهی توسط ایشان از پادشاهی خلع شد و بجای او برادرش به تخت نشست. (ایران باستان، ژوزف ویسهوفر)

این موضوعات بخوبی نشان می دهد که موضع برخورد با حجاب ظاهر و زن، مسئله اسلام نبوده که موضوع ایران زمینیان مسلمان (اعم از ایرانستان و افغانستان و تاجیکستان و هر چه بلاد آریایی نشان دوقلوست) بوده است، وگرنه مردمان عرب از ما به دین متعصب ترند. جالب اینکه ما آنان را دینداران بی غیرت می دانیم و آنان ما را مشرکانی مرفوض می خوانند. حال در این میان پیدا کنید پرتقال فروش را؟

این شیوه برخود امروزین با حجاب و سعی در یکپارچه کردن جامعه، راهی است بخطا و بهتر آن است بجای مقابلهء با آن، مثل مابقی کارهایمان (حتی از نوع هسته اش) بفکر مونتاژش باشیم و بقول آیت الله شاهرودی بومیش کنیم و لاغیر، این ره که می رویم به ترکستان است.

                                             ( یــــا علـــی )